Gehaakte mini-muis – een klein knuffeltje met een groot avontuur

Maken zit eigenlijk al mijn hele leven in mijn vingers. Toen ik 11 was begon ik met het maken van mijn eigen spullen en inmiddels ben ik 40. En nog steeds vind ik het heerlijk om iets te bedenken en vervolgens met mijn eigen handen te zien ontstaan.De liefde voor creatief bezig zijn heb ik van huis uit meegekregen. Mijn moeder en oma hebben mij veel verschillende technieken geleerd en daar is mijn nieuwsgierigheid naar nieuwe dingen eigenlijk nooit meer gestopt. Ik vind het geweldig om steeds weer iets nieuws uit te proberen en mezelf een andere techniek eigen te maken.Haken, naaien, breien, graveren, borduren en macramé… ik doe het allemaal! Ik heb dan ook niet echt één favoriete techniek. Het ligt er maar net aan waar ik op dat moment zin in heb en wat ik in mijn hoofd heb bedacht.Sinds een jaar ben ik mama van een dochtertje en natuurlijk is zij inmiddels ook een grote inspiratiebron. Ik vind het ontzettend leuk om voor haar zelf dingen te maken. Er is iets bijzonders aan om iets met liefde voor je eigen kindje te maken en het vervolgens ook echt te gebruiken.Ook vind ik het zonde om mooie materialen zomaar weg te gooien. Daarom gebruik ik naast nieuwe stoffen en materialen ook graag restjes, oude stoffen en andere materialen die een tweede leven kunnen krijgen. Ik vind het juist leuk om te bedenken: wat kan ik hier nog van maken? Zo ontstaan soms de leukste en meest verrassende creaties.Wat ik het allerleukste vind? Dat iets wat begint als een idee in mijn hoofd uiteindelijk iemand anders blij kan maken. Daar doe ik het voor. Iets met mijn eigen handen maken, er tijd en liefde in stoppen en het vervolgens bij iemand anders een mooi plekje zien krijgen — dat blijft bijzonder.Dus eigenlijk ben ik na bijna 30 jaar nog steeds dat meisje van 11 dat het liefst de hele dag lekker aan het freubelen is. Alleen heb ik inmiddels wat meer technieken geleerd… 😉